غزل
ماته د هجر په ماښام
کـــــې بلېـــدې ډيــوې
دويلي، ويلي ژوند لـه
بامـــه پرېوتــې ډيوې
ما د لمبو په چيغو تل
بيداروي له خـــــوبه
زمـــا د هـــــر يوه
احســـاس هــرې جذبې ډيوې
دا ته پيغام موږ ته د
کومې نظـــــــــريې
راکوې
چې په تياره کې يې ژوندۍ
رڼا کې مرې ډيوې
يوه شېبــــه چــــې رانه
پټه کــــــړې لمبه د
نظــــر
د تورتمــــــــونو په
معنــــــي مـــې
پوهـــــوې ډيوې
زمـــوږ د ورځــــو د
خــوني غوندې تيارو لـه
وهمه
ته بس يواځــــــې تر
سحـــــر راســـره
ځـــــې ډيوې
ټولې خبـــرې يې
سنــــدرې شوې پر سـوو
شونډو
چــې د پتنـګ ســـره
خلـــوت کـــې غږېدې ډيوې
لېوني خيــــــال دې کړو
حيران دې جادوګرې آدا
تا د نظـــر په پوکـــــي
بلــــې کړلـــې مـــــړې
ډيوې
