غزل

په دې کلي کـــې نــــا څـــــا پـــــه اوازه شــــــوه
درباب ستوني کې ګونګه تــــرانـــــه شـــــوه

دادم نغمـو ته ګــــــوتـــــــې پــــه ژړاشـــــــــوې
ځواني مرګه چې دمینـــــې افســــــانه شــــــوه

درخو خپل ټکری ذاهد ته ور پــــه ســــر کـــــړ
چـــــې سپیره دپښتـــــانــــــه کلــــي دیره شوه

مــیـــــړنــــي ورتـــــه پــــــه لپــــــو لپـــــو ژاړي
چې راکوزه داوجــرې دکـــــټ شملـــــه شـــــوه

دمورچل ملالې تـــور څـــــادر راخـــــور کـــــړ
دګودر خواکې چې جــــوړه هـــــدیــــره شـــــوه

دتاریـــخ خـــــــــزر ولا ړ وو لاس تــــر زنــــې
چې دننګ او دبــې ننګ ســره دعــــوه شـــــوه

بیګــــا بیـــا چـــا دمستۍ څــــلــــۍ چـــپــه کړ
ړنګه بنګه لــوټـــې لـــوټـــــې میخانـه شـــــوه

عرش راپریوته تـــوبـــه تـــــوبــه په شونــــــډو
چې راپورته داتل دخـــولــې نـــــــاره شـــــــــوه

چې چا لَـو کړئ دنښتــــرو دنـــنــــګ څوکـــې
دبابا اروا پـه قبـــر کـــــــــې خـــــــپـــــه شــــوه

څومره لوی وم څومـره اوړ شوم سنـــــګرواله
چې سجده مې دبــنده خــــپو ته کږه شــــــــوه