غزل
 

ژوند مو واړه وخوړ د اغزو په سر
اوښکې يو تېرېږو د بڼو په سر

مراندې مو د زړه اخير پرې غوڅي شوې
لوبې مو کولې د نېزو په سر

يو فرياد مو خدايه قبول نه شو بس
کرښې دي ليکو يې د اوبو په سر

ستوري نه دي دا چې ورته ګورو موږ
حوري دي وريتېږي د لمبو په سر

تا خو اباسينه دلته نه راوړې
دومره وږي سترګې د څپو په سر

تال مو د سندرو ځکه وران برېښي
خاورې دي پرتې د اننګو په سر

ژبه د تصوير مو ځکه ګونګه ده
تور تور دېوان ناست دي د رنګو په سر

اوښکې د کوچۍ مګر قبولې شي
ږدي خو هر قدم د زيارتو په سر