غزل
راځم پاتې به نه شم خو
شېبه غوندې راځمه
پر شونډو رېږديدلې شان
پلمه غوندې راځمه
همزولې مې پرې ايښي ټول
تر شا دي لکه ستوري
سپوږمۍ غوندې تنها يکي
يوه غوندې راځمه
دا لارې را پسې لکه د
سيوري غوندې نه شي
په پل دي پلونه ږدم لکه د
غله غوندې راځمه
اې خدايه ته مې ساته د
وړو له ړندو کاڼو
په هره يوه څانګه په مېوه
غوندې راځمه
يو شور مې دى راوړى ستا د
چوپي غېږي غېږ ته
ساحله تر لمنې دي څپه
غوندې راځمه
دا ځل که زندۍ نه شوه د
رواج په پستو ګوتو
تر تا به يوه چيغه پښتنه
غوندې راځمه
شپونکيه! پر شپېلۍ دي نور
ليکلي توري وران کړه
کوچۍ له غرو رغو نوې ټپه
غوندې راځمه
