Stopping by woods on a snowy Evening
By Robert Frost

Whose woods these are I think I know
His house is in the village though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow

My little horse must think it queer
To stop without a farm house near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year

He gives his harness bell a shake
To ask if there is some mistake
The only other sound’s the sweep
Of easy wind and downy flake

The woods are lovely dark and deep
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.
--------------------------------

کله چې د انګلیس الاصله شاعر (رابرټ فراسټ) دا پورتنی شعر لولم نو راته د ژوند او د طبعت د ښکلا انځور د سترګو په وړاندې دروي او همزمان دا احساس، چې عمر لنډ دې او فرصتونه تر هغه هم لنډ دي، راته لاس راکوي... وایي جواهر لال نهرو دا شعر خپل د پالنګ تر غاړې پر دیوال نښلولې وو او هر سحار یې د ورځ له پیلولو مخټه ځني الهام اخیست.

واورین ماښام د ونو نندارې ته تمیدل
رابرټ فراسټ
ژباړه د: ایمل پیروز

دا ونې د چا دي؟ ګمان کړم پوه پرې سم یم
که څه هم، کور یې هلته دی، په هغه نژدی کلي
خو ما نه ویني، دا دلته چې زه تم یم
د ونو نندارو ته، چې په واورو دي پوښلي

آس مې هم، غریب، زما دی کار ته حیران دی
چې ولاړ یم دلته تور ماښام کې ولی؟
چې پیدا نه کرونده (او نه انسان دی)
بس لرګی دي او ویاله ده یج نیولی

آس زنګونه کړل د غاړې ی په غږا
په پلمه، چې رانه شوې اشتبا
بل غږ د نرم باد وو چې څیرله یې چوپیا
(کوچنۍ) دانې د واورو (کوزیدلی بی صدا)

ونی ښلکلې دي او ښکلي یې رنګونه
خو ما کړي دي له ځان سره لوزونه
او ډیر لرم تر مخې مزلونه
پخوا تر دی چې رامی شي خوبونه