غزل
 

که اغزي وي ستا له لاسه
تر ګلونو دي دپاسه
د زړګوټي سر مې ته يې
که ياران لرم بې قياسه
چې به بل تر تا راتېر کړم
دا ويی د زړه وباسه
که د نورو سره خاندم
جهان نه دی بې لباسه
له ماڼيه به دې ومرم
څه خو مخ راوجارباسه
که څوک تا غوندې ښکارېږي
څربښت بېل دی تر اماسه
تر هغه به نادان څوک وي؟
چې خر ښه ګڼي تر آسه
د اغياره سره خانده!
په خوشال تندر پرېباسه