|
غزل
څومره مغرور وم ، څومره ښه خوی د ملنګ مې وکړ زه چې د زړه له بامه ولوېدمه شرنګ مې وکړ ياد دې چې نيمه شپه کې ور د زړه را وټکوه بس خوب مې پرېښود و ښه وژړېدم ننګ مې وکړ جانانه اوس مې له نيمژواندې ځوانۍ لرې ګرځه لکه د لومې تار د درد سېلۍ ته ترنګ مې وکړ د يوې نوې ښکلا ژبه يې په ګوتو راکړه د طبيعت لونګين غره سره چې جنګ مې وکړ جلانه مړ شې اخر دومره بې غؤري څنګه وي پاڼه د ګل وم اخر اوسپنه شوم زنګ مې وکړ |
