|
په اننګو
روان مې دی د او ښکو سپین قطار په اننګو سکروټو ځینې جوړ دی ، دغه هار په اننګو د چا د مستو سترګو تصور کې مې زړه مست شو چې مات مې شو د یو عمر خمار په اننګو د کوم ګلرخ په خیال کې وو اسمان دا ټوله شپه ویښ دا پرخه ده که اوښکې د سهار په اننګو بدل کې ئې ژړا د ټول عالم و ماته راکړه ! خندا ئې کړه تلپاتې د دلدار ، په اننګو دا چا په غدارۍ ، که په غلا ، وړی له کاله دی د یار د زلفو بوی دی ، د ګلزار په اننګو شفق ئې په حسرت ، غروب ئې سو ځي له خجلته قیامت دې چې جوړ کړی مې د ی یار په اننګو د ناز او د حیا په معرکه کې دا څه و شول ؟ ښکلا شوه یو په لسه د نګار په اننګو بهار دی ټکنی ولاړ په وره کې د دنیا په کوم مخ ځان ښکاره کړي ، د روزګار په اننګو ستي ، ستي ژوندون او دا پلۍ پلۍ وجود کې نور څه شی وي زمریه د انګار په اننګو |
