غزل
سـتا د ســـترګو پـــه
اثر ، شي رانه هېره
خپله څــړيکه د پرهر ،
شــي رانه هــېره
کله کــــله مازيګـــر
شــــي رانـــه هـېره
نـــېغه لاره د ګــــودر
، شـــي رانه هېره
دروغـجن نه يم ، هېرجن يم
، سودايي يم
چــــې وعده وکړم اکثر ،
شي رانه هېره
څه خبره مې په زړه وي ؛خو
ستا مخ ته
يو ناڅــــاپــــه شم
اوتر ، شي رانه هېره
خدای خو مه کړه چې د ژوند
په ازمايښت کې
تماشـــه دې د نـــــظر ،
شــــي رانــه هېـــــره
زه د عـــشق له شـرکه سل
ځله توبه کړم
خو چې راشم ستا په ور ،
شي رانه هېره
هــــسې نه د
شــــرنګېدلي شــعر له
غـمه
ملګــــرتيا د خــوږ هنر
، شــي رانه هېره
