غزل

پروت په مورچل کې د جهاد ، په عنبرينو څڼو
خاونده ! ته يې لرې ښاد ، په عنبرينو څڼو

خدايزده شهيده ! تورو خاورو کې به څنګه پروت يې ؟
بېګا همزولو کړلې ياد ، په عنبرينو څڼو

غونچې غونچې پر مخ راغورځي ، څه چاره يې وکړه
کړې به تباه جلال اباد ، په عنبرينو څڼو

سر دې ټيټ نه کړ د دې دور فرعوني غرور ته
پښتون فطرت دې کړلو زباد ، په عنبرينو څڼو

زما اروا وږمه وږمه لکه د مشکو عطر
نری نری لګيږي باد ، په عنبرينو څڼو

زما غزل نقاد ته داسې ، لکه ښکلی مئېن
ولاړ وي مخ ته د جلاد ، په عنبرينو څڼو