غزل
هر يو پرهر مې غوړېدۀ
يوچا دې نوم اخيسته
زړګى مې ورو ،ورو درزېدۀ
يو چا دې نوم اخيسته
سترګې مې پټې کړې د اوښکو
د راتلو له يرې
ځان مې له قصده کړ ويدۀ
يو چا دې نوم اخيسته
زه ترې راتلم خو ميرات
مړى سر خوړلى سر مې
په لويه لاره ځنګېدۀ يو
چا دې نوم اخيسته
يوڅوک دې بل هم و زما په
شان په زړه راغلى
يو څوک محفل کې غږېدۀ يو
چا دې نوم اخيسه
په سپينه ږيره ميکده کې
سلګو واخيستمه
خپل ځلميتوپ رايادېدۀ يو
چا دې نوم اخيسته
ستا امرخېل په خود کې نه
وو خدايزده څه يې ووېل
کمبخت په ځان نه پوهېدۀ
يو چا دې نوم اخيسته
