غزل

هغــه دې ســـترګــې ځلېدې په مـــاښام
ما وې که بلې دي ډيــوې پـــه مـــاښــام

کړې دې په غاړه سرې جامې په ماښام
که دې ورپـــورې کړې لــمبې په ماښام

ټـــولـــه اونــــــۍ وي مـــروره رانــــــــــــه
بـــس راپـــخلا شـي د جـــمعې په ماښام

زلفــــې خــــورې کــــړه زلــــفې وغـــــوړوه
نورې هـــم جوړې کړه تيـــارې په مـــاښام

ښـــه شــوه قـــابو مـــې کړل د زړه اسوېلي
اور لــــګېــــدلـــی و نــــږدې په مـــاښـــام

پــــــــه مـــا راتــــلله ســــړه لـــــرې تــــــبــــه
تــــه چـــې پـــه بـــام ولاړه وې پـــه مــاښام

ځــــه ؛ دا مـــاښــام بـه دې هـم راشي که نه
ډېـــرې دې کـــړې دي وعــــدې پـه مــاښام

ګــــوره ايـــــساره شـــه ــــــر مـــــه جـــــوړوه
ګـــــــوره رســـوا به شـــو چې ځې په ماښام

بـــــد بــــه مـــې هـــم وړې امـــرخـــېله اشـنا
پــــه دېـــوالـــه چـــې راخـــتې پـــه مـــاښام