غزل
د اينې مخې ته سترګې
توروي او خاندي
د چا وژلو لره ځان تياروي
او خاندي
هغه اسمان چې مونږ ترې
تمه د پنا لرله
هغه پر مونږه تندرونه
غورزوي او خاندي
دوی د سپېڅلي لېونتوب له
رازه څه خبر دي ؟
دا خلک پرېږدئ چې بس کاڼي
وروي او خاندي
دې ته پرون ما د خپل زړه
خبره سپينه وکړه
دا جينۍ ګورې ! دا چې
سترګې ټيټوي او خاندي
ستړی ، ستومانه مسافر
کلونه پس راغلمه
مور مې راغاړې وته ،
اوښکې تويوي او خاندي
جلال ساده دی لا د دروغو
په چل نه پوهېږي
کله چې دروغ وايي نو
سترګې اړوي او خاندي
