يوه شېبه
ځنې تاو كاندي لاسونه ځنې واخلي
څو مچكې
فلك ګرد ورته تاويږي ورته و كاندي
چكچكې
د
ښكلا درياب ته ټوپ كړي او په خوند
وهي لاسونه
وايي راشه زما خوا ته اى د مينې
ګل غـُنچكې
د
ژوندون د بدن غړي او حواس يې شي
په دې خوا
په تورسترګې پسې ګرزي طى كوي
غرونه او ځمكې
د
زيارت لمنه نيسي دلاسا منجوران
كړي
مچوي د پير لاسونه دعا غواړي له
ادكې
چې كه يوار په لاس ورشي لاس يې و
نيسي په لاس كې
خوږ شربت له شونډو واخلي د نشې په
يوه څمڅه كې
ځان به داسې ښايسته كړي چې يوازې
دا ده ښكلې
وايي راشه ځوانيمرګې د خوږو هيلو
وياله كې
په همداسې تنكۍ مينه بيا سيلۍ د
خزان راشي
رژوي د ژوندون پاڼې رحم نه كړي په
حمله كې
د
بېلتون په لاره درومي لاس را تاو
له بل جانان كړي
"احمدي" داسې دنيا ده ما ليدلې
يوه شيبه كې
