بازمحمد عابد - کابل

بېلتون

زما د ژوند د اميدونو سپين سحر جانانه
سکڼی ماښام درته ياديږي که نه؟
ما نه د ژوند په وركو لارو مرور جانانه
سكڼی ماښام درته ياديږي كه نه؟

له خپله ځانه او جهانه بې پروا ګرځېدو
د ماشومتوب څومره ښايسته دوره وه
چې لاس تر غاړې به له نازه به هوا ګرځېدو
د زلميتوب څومره ښايسته دوره وه
لاس په نامه به درته زه ومه اکثر جانانه
هغه اکرام درته ياديږي که نه؟

اوس هم ځوانان د خوړ په غاړو کې ټوليږي که نه
زموږ د کلي مازيګر څنګه دی؟
د چټو پېغلو په کې اوس منګي ماتيږي که نه
هغه لمبه لمبه گودر څنګه دی؟
تا به شراب د موسکا راوړه له کوثر جانانه
د شونډو جام درته ياديږي که نه؟

هغه چې ما و درته جوړ په هنرمندو ګوتو
هغه منګی درسره شته او که نه؟
هغه چې تا به هميشه زما جاګير ګڼلو
هغه زړګی در سره شته او که نه؟
چېرته پريوتی خو دې نه يم له نظر جانانه
د زلفو دام درته ياديږي که نه؟

ستا د پاوليو د شرنګا چې ترنم نه راځي
اوس مې سندرې سُر و تال نه نيسي
ښکلي به ډېر وي خو نظر کې مې يو هم نه راځي
څوک مې دا ستا په څېر په فال نه نيسي
چې ستا د ماتو بنګړو تور يې وړو په سر جانانه
د باز ناکام در ته ياديږي که نه؟
******************

***********************

بلينډه بدرۍ

غزل

زرغون مې په زړګي د ارغوانو په شان توري
اي خدايه ته پاله د جنتيانو په شان توري
چې نوم دې کله هم په پاڼه وتراشم غزل شي
راځي پسې بس نور د مريدانو په شان توري
غورځي وهي اتڼ مې تل د خيال په لوی  ډګر کا
زمونږ د غره ياغي باغي ځوانانو په شان توري
پراته مې تصور کې ددې سيند له شګو ډېر دي
ياقوتو په شان توري، د مرجانو په شان توري
زه څنګه په سندرو به مې غټه تيږه کېږدم ؟
راګوري د يتيمو ماشومانو په شان توري
سندرې به مې خود له ( لېوني ) نه زر هېريږي
زما د هر غزل دي د کوچيانو په شان توري
ګېډۍ ګېډۍ خو ځکه ترانې کړمه را ټولې
چې تل مې هڅوي د شاعرانو په شان توري
ټپې د " بلينډې " چا په سيتار کې زنګولې
په کلي ورېدل يې د ګلانو په شان توري

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

فضل هادي فضليار

غزل

که راغلې نو به ستا د سترګو ښکار درته درښيم
په زړه به مې تر ټولو ستر پرهار درته درښيم
له غره راځوړند رود به درنه هير کړي که دې وليد
ددغــــې ګلالـــۍ جـــنۍ رفـــتار درته درښــــيم
شربت غوندې يې غړپ که اى د وخت غلام زلميه
نور څه درسره ښايي خو بس زار درته درښيم
کم عقل دى چې هر څه ورته وايم نه صبريږي
دا زړه دا په اور سوى سور انګار درته درښيم
عجبه ده هر څه يې د دوستۍ په نامه وکړل
وژنې، ورانونې او بمبار درته درښيم
توبه دا غزرائيل هم عجيبه غوندې انسان دى
ها پورته نه ، جانان د فضليار درته درښيم
»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«

زمری

ستړي يادونه

هغه آسماني یادونه چېرته دي ؟
ښکلي پروني یادونه چېرته دي ؟
نن د اندېښنو نیزې را سیخې دي
مست او لېوني یادونه چېرته دي ؟
اور مې د لمبو له ګرمۍ وتښتېد
خپلو نه پردي یادونه چېرته دي ؟
خیال د یوه خیز هم سر ته نه راځي
هغه عقابي یا د و نه چېرته دي؟
لاس او پښې وخوړې ځنځير راته
اوس د آزادۍ یادونه چېرته دي؟
هيلې- امیدونه راته مړه شوه ټول
ستا مسیحائي یادونه چېرته دي ؟
دلته کړي غربت، هلته وحشت توفان
ستر نا خدايي یادونه چېرته دي ؟
بیا به دې اغزي په سترګو وکاږم؟!
هغه طوطيايي یا د و نه چېرته دي
څو به سفر او هجرت ژاړ مه ؟!
ستړي وطني یا د و نه چېرته د ي؟
(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»(»

خالد هادي حيدري - نيويارک

د ډيورنډ کرښه

دا د ډېوړند په زور تپلې کرښه
 دا د پښتون تر زړه وتلې کرښه
 دا ورور له وروره بېلولای نشي
 دا پښتنه مینه ویشلای نشي
 داد انګرېز د نفاقونو لومه
 دا د پنجاب د پلانونو لومه
 چې یو وجود غوندې سړي بېلوي
 څوک په غلجي او دراني بېلوي
 زما په کور کې چې دا اور بلیږي
 زما یتمان چې کور په کور ژړیږي
 زما پر سر چې دا بمونه اوري
 زما جنازې چې لور په لورې دورومي
 څوک مې په نوم د ترهګر یادوي
 څوک مې بې علمه ټول ټبر یادوي
 څوک مې ویاړونه حماسي ورانوي
 څوک مې د پلار نیکه شملې ورانوي
 د ټولو جړ دی دا بدنامه کرښه
 راځئ چي پاکه کړو تمامه کرښه
 یو به کړو واړه لر او بر پښتانه
 چي شي راټول پر یو ټغر پښتانه

»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«

ډاګټر عبدالرحمان - ننګرهار

دا غرونه رغونه
 

د ا غرونه رغو نه چا نيو لي دي
ډېر د لته را غلي بيېرته تللي دي
و کړ ه يو تپو س د سکند ر ځني
د لته د چنګيز ويني هم تللي دي
ولې د ا نګريز تا ريخ ته نه ګو ري
سپک ذ ليل د ي ملک نه تښتېد لي دي
د مره زر ئي روس څله هېر شوي دي
د لته ئي ځنځيرونه ټول شليدلي دي
د لته د لا هو ر ا رما ن پو ره نه شو
د ې ځا ی ا يرا نيا ن هم شرمولي دي
ا وس د ا مريکې ا ود نا ټو نمبر
د وی هم ددې غر نه ښويدلي دي
 

»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«